Hayatımda izlediğim en keyifli açılış sahnesiydi...

Şu betty'nin sesine hareketlerine konuşmasına öyle gıcık oluyorum ki konuşmaya başladığında tüylerim ürperiyor...

ıssız adam don küçükken cok acılar yaşaması, onu bu hale getirmiş ve biz onun bazen çocukluğuna şahit olurken gözümüz nemleniyor içiimiz cız ediyor ve onu sanki vicdanımızda birazcık olsun affediyoruz....

doyumsuz it don...